ผม(เชอรี่)เป็นคนใต้ครับ เป็นคนจังหวัดสงขลา ครอบครัวมีอาชีพทำประมง พ่อผมเป็นชาวประมง จับปลาเก่งมาก ชีวิตในวัยเด็กผมก็ออกทะเลทุกวัน ผมไปกับคุณพ่อ ออกเรือไปถึงเกาะอินโดนีเซีย ไปจับปลาที่นั่น การจับปลาก็ใช้สองมือนี่แหละ ดำลงไปในน้ำแล้วก็จับขึ้นมา ปลาเก๋า ปลากะพง ปลาตะเพียน ปลาบึก ปลาหมึก ปลากระบอก ปลาไหล ปลาทู แซลมอน ผมเคยจับมาแล้วทั้งนั้น

           พอโตขึ้นมาคุณพ่อก็ส่งให้เข้ามาเรียนที่อัสสัมชัญกรุงเทพฯ แรกๆก็โดนเพื่อนล้อ เพราะว่าผมพูดภาษาใต้ เพื่อนๆฟังไม่ทัน ต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่หลายปี ปีแรกผมสอบตกทุกวิชาเลย คนกรุงเทพฯเรียนเก่งมาก กว่าผมจะท่องสูตรคูณแม่สามได้ ผมอยู่ถึงม 3 แหนะครับ เพื่อนๆซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกพ่อค้า ร่ำรวย ก็รังแกผม ล้อผมว่า ไอ้ลูกเล แต่ผมไม่โกรธหรอกครับ เพราะมันเป็นเรื่องจริง ถึงผมจะเป็นลูกเล แต่พ่อแม่ก็สอนให้เป็นคนดี ไม่โกหก ผมชอบช่วยเหลือคุณครู ทำให้คุณครูทุกคนรักผม สั่งสอนผม ผมช่วยคุณครูออกข้อสอบ ผมช่วยคุณครูสอนหนังสือให้เพื่อนๆด้วยนะ และมันก็เลยทำให้ผมเรียนดีขึ้นบ้าง

พอจบม6 ผมก็สอบเอ็นท๊าน ผมสอบติดคณะวิศวะ แต่ผมก็ตัดสินใจไม่ไปรายงานตัวเพราะผมอยากเป็นประมง ไม่ได้อยากเป็นวิศวะกร ผมจึงตัดสินใจกลับสงขลา มาออกเรือหาปลา ใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาในการหาปลา ไม่เห็นใช้อะไรได้เลย ผมพยายามท่องสูตรคูณเวลาที่จับปลา แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

ทุกวันนี้ผมยากจนเหมือนเดิม เพื่อนๆก็ได้ดิบได้ดีไปหมด แต่ไม่เป็นไร ถึงจะยากจนแต่ผมก็ยังมีทะเลเป็นเพื่อน และยังมีเพื่อนๆหลายคนใน Myfri3nd ที่เข้าใจผม